Monumentalna Droga Krzyżowa

Na południowym zboczu góry Castellana, obok klasztoru kapucynów, monumentalna Droga Krzyżowa wspina się wśród sosen Parco del Buon Pastore. Czternaście stacji wzdłuż ścieżki, z której widać miasto i równinę.

Kamień węgielny położono 22 września 1968 roku, a pobłogosławił go Ojciec Pio. Był to jeden z ostatnich czynów jego życia: zmarł tej samej nocy, kilka godzin później. Droga Męki, której pragnął, zaczęła się w dniu, w którym skończyła się jego.

Dzieło jest autorstwa Francesca Messiny, Sycylijczyka, jednego z największych włoskich rzeźbiarzy XX wieku. Pracował nad nim latami: łącznie szesnaście rzeźb z brązu i jedna z marmuru, rozmieszczonych wzdłuż podejścia, wśród granitu i drzew.

Zaczyna się na dole, przed Madonną z Dzieciątkiem wykutą w marmurze. Potem stacje, jedna po drugiej, z przystankami, które sama pochyłość narzuca. Przy piątej — tej, w której Szymon z Cyreny pomaga Jezusowi nieść krzyż — Messina umieścił Ojca Pio. Na szczycie góry, gdzie podejście się kończy, stoi Chrystus Zmartwychwstały.

Niektórzy uważają ją za największą Drogę Krzyżową świata chrześcijańskiego. Poza rekordami, jest to ta część pielgrzymki, w której naprawdę się idzie: pół godziny do godziny spokojnym krokiem, z miastem oddalającym się w dole i hałasem cichnącym w miarę wspinaczki.

To jedno z przeżyć, które grupy lubią najbardziej, i jedno z niewielu, które można odbyć w ciszy nawet w dni tłoczne: podejście rozprasza ludzi i po trzeciej czy czwartej stacji człowiek zostaje niemal sam.

Podłoże jest nierówne, a nachylenie stałe: potrzebne są wygodne buty. Latem lepiej wchodzić wcześnie rano albo późnym popołudniem, z wodą i nakryciem głowy: cień sosen nie osłania całej trasy.

Daty i dane o dziele pochodzą z portalu turystycznego gminy San Giovanni Rotondo.